Marks World Online ©2012

Schaamteloze bekentenis: ik zat zeven jaar op de middelbare school. Troost u met de gedachte, ik deed VWO dus uiteindelijk was dat maar één jaar te lang. Zes van die zeven jaren bracht ik door aan de Nassaustraat in Breda.

Ik begon daar in de eerste brugklas, gelukkig met redelijk veel vriendjes en vriendinnetjes van mijn basisschool. De school was groot in vergelijking met mijn basisschool. Groot en groots. Als je aan kwam rijden op de fiets werd je, eenmaal voor de deur, begroet door een immens kunstwerk en een boog.

Meestal passeerde ik het kunstwerk aan de rechterzijde om mijn fiets in de fietsenkelder te parkeren. Daarna via de binnenzijde omhoog om uit te komen in de centrale hal. Het eerst viel je blik op “het aquarium” daarachter zat de conciërge. Meer dan eens moest ik eerst daarlangs om een briefje te halen alvorens ik mij in de les mocht melden.

Maar goed, met of zonder briefje, vroeg of laat was er altijd was er die trap die je op ging om naar de les te gaan. Nederlands van meneer Cats, geschiedenis van meneer Brand, Duits van meneer Bekers…

En die trap werd een symbool.

Je liep hem huppelend af op vrijdag als het weekend begon en je liep hem op maandag, met lood in de schoenen weer op.

Ik was, met mijn klasgenoten, in de gelukkige omstandigheid dat wij de laatsten waren die, namens onze school, de trap op en af liepen. Wat wil het geval: mijn school, in mijn beginjaar recentelijk gefuseerd met de Nuts mavo, had een nieuwe locatie gevonden in de Haagse Beemden.

En daar startte in 1988 de eerste brugklas. Toen nog in een barak maar hen was beloofd dat daar uiteindelijk een echte school zou herrijzen. Ons werd op hetzelfde moment beloofd dat wij onze middelbare schooltijd zouden afronden in het oude gebouw aan de Nassaustraat.

De eerste jaren merkte je daar niets van. Het leven was aan de Nassaustraat en sommige leraren reden af en toe op en neer naar de Haagsche beemden. Maar gaandeweg werd dat minder. Werd het nieuwe schoolgebouw het centrale punt en draaiden de rollen om. Geen nieuwe aanwas van onderen en na examens ook steeds minder klassen boven ons. Leraren reden niet langer van de hoofdlocatie (ons) naar de bij-locatie (hen) maar andersom.

In het schooljaar 1991/1992 waren er alleen nog HAVO 5 en VWO 5 en 6 aanwezig aan de Nassaustraat. Denk je in: een volwaardig schoolgebouw met nog slechts drie klassen. En dan ook nog de drie hoogste klassen. De conciërge was inmiddels verhuisd naar de nieuwe locatie en dus kregen wij een interim conciërge. Ad. En Ad hield van het leven en nam het niet zo nauw. En wij, al redelijk op weg naar volwassenheid, ook niet. Een deal was zo gesloten.

Dat één na laatste jaar op de middelbare school, dat laatste jaar aan de Nassaustraat, was het leukste schooljaar van allemaal. Doordat leraren steeds heen en weer moesten pendelen hadden we vaak tussenuren. Wij voelden ons echter totaal niet “opgehokt” en gingen in die tussenuren dus gewoon eventjes naar de Bommel. De binnenstad was immers zeer nabij en Café de Bommel ons tweede thuis.

Reistijd: 8 minuten

Nadeel was alleen dat je soms iets te laat de les in kwam en als je eenmaal zat dan toch wat meer moest plassen dan normaal. Een van de leegstaande lokalen werd, min of meer na opruien door onze leraar maatschappijleer, door ons met stift en verf bewerkt en ingericht als “ons honk”. Sixties style weet je wel?

Logischerwijs was het na het schooljaar 1991-1992 wel afgelopen voor ons aan de Nassaustraat. Ons examenjaar mochten we in de Haagse Beemden volgen. Uiteindelijk was dat ook een leuk jaar maar na zes jaar Nassaustraat wordt het nieuwe gebouw nooit meer “jouw school”.

Mijn examenklas 6 VWO. Nieuwe gebouw schooljaar 1992-1993

Afpilsen op het schoolplein met Dimitri na het laatste examen

In 2006 was er al eens een reünie. In het “nieuwe” gebouw. Leuk vanwege de hoge opkomst maar het was niet in “onze school”. Ons oude schoolgebouw was inmiddels geconfisqueerd door het naastgelegen Stedelijk Gymnasium. De gymzaal en een deel van onze school gingen al plat voor nieuwbouw van het Stedelijk Gymnasium. De rest van onze oude school bleef in gebruik. Men legde simpelweg een gang aan tussen het Gym en “ons gebouw”.

Nu gaat het Stedelijk Gymnasium en daarmee ook ons deel plat voor nieuwbouw op dezelfde locatie. Reden voor mijn voormalige wiskunde leraar Jac van Ijll om een nieuwe reünie te organiseren. Het was namelijk het laatste moment om nog een bezoek te brengen aan onze school voor alles tegen de vlakte gaat. Omdat we via Facebook nog steeds contact hebben stond eigenlijk al direct genoteerd als deelnemer aan de reünie.

Nu ben ik nooit vies van gezellige bijeenkomsten maar het geplande bezoek aan het oude gebouw trok me direct over de streep. En dus reed ik vandaag naar school. Het “nieuwe” gebouw welteverstaan. De opkomst was een stuk lager dan in 2006 maar er was dan ook iets minder ruchtbaarheid aan gegeven deze keer. Op het lijstje had ik twee klasgenotes zien staan maar die bleken er uiteindelijk toch niet te zijn.

Maar helemaal niet erg want na een ietwat onwennig begin (ik stond daar tussen de “ouwe lijken”)kwam het toch nog goed. Strategisch opgesteld bij de ingang zag ik Daniëlle binnenkomen.

Daantje is een geval apart want met haar heb ik maar liefst 15 jaar op school gezeten. We begonnen samen op de kleuterschool, daarna de basisschool en ook de middelbare school. Op de middelbare school zat ze alleen in de brugklas daadwerkelijk bij mij in de klas maar we hadden buiten de lessen tot aan mijn laatste schooldag contact.

Goed. Aansluiting gevonden.

Iets later kwamen ook Olivier (ex klasgenoot) en Amber (jaargenoot en stapvriendin) en haar zus Judith binnen. Gezamenlijk kletsten we eerst bij en gingen daarna de bus in op weg naar “onze school”. In de bus bleek Amber goed voorbereid. Uit haar tas toverde ze een hamer en een beitel. “Het gaat toch plat dus ik wil een souvenir”. Groot gelijk. Dat ik daar dan weer niet aan denk…

Aangekomen bij de school moesten we naar binnen via het Stedelijk Gymnasium. Pal voor de deur van onze school is namelijk, direct na ons vertrek destijds, een appartementengebouw opgetrokken op ons schoolplein. De entree is er dus nog wel maar alleen nog van binnenuit bereikbaar.

We werden opgevangen door mijn oude biologie leraar Joop de Krijger. Ik stelde me netjes voor maar er was geen herkenning van zijn zijde. Toch jammer. Via een gang die er vroeger dus nog niet was kwamen we in onze school. En dan word je overvallen door nostalgische gevoelens. Eerst was daar natuurlijk DE TRAP. Die dag veelvuldig gefotografeerd en niet alleen door mij

En daarna loop je de school door, de lokalen in, de wc’s en overal herken je wel wat. Eén groot feest der herkenning.

Geheel volgens de wet van Murphy zijn de lokalen waar je de beste herinneringen aan had natuurlijk degene die al eerder zijn platgegooid. En ook jammer dat de kantine en het illustere “rookhol” (destijds the place to be) er al niet meer zijn. Maar ondanks dat, was het nog geweldig om weer eens op de plaats te zijn waar zoveel van je tienerherinneringen liggen. Het leek gisteren dat ik hier de trap op liep, door de gangen naar de les ging of een plasje pleegde op de wc.

Na een half uurtje rondgestruind te hebben in het oude gebouw liepen we weer naar de bus om terug te gaan naar de reünie locatie. En toen ik op het schoolplein van het stedelijk op weg naar de bus liep tikte er plots een hand op mijn rug. Joop de Krijger. Mijn oude biologie leraar. Jou ken ik wel! Hoe heet je ook alweer? “Mark de Ligt”. Blik van herkenning. Ik grinnik. “Ja nu weet ik het weer, ik herken het lachje”. Toch leuk.

Eenmaal terug aan de Ganzerik (nieuwe gebouw) was het tijd voor een pintje en omdat het zonnetje was doorgebroken, nuttigden we die op het grasveld voor de kantine. Inmiddels hadden we nog een aantal leuke mensen van vroeger ontdekt en dus werden er herinneringen opgehaald en werd er veel gelachen. Al met al, ondanks de afwezigheid van mijn klasgenoten, een heerlijke dag. Een trip down memory lane ik hou er wel van.

En over vijf jaar dan mogen we weer. Dan bestaat de school 150 jaar en naar alle waarschijnlijkheid wordt dat in de binnenstad van Breda groots gevierd. Bij leven en welzijn ben ik er zeker bij!

Rest mij nog Jac van Ijll hartelijk te bedanken voor zijn inspanningen om ook deze reünie weer te organiseren. Het was weer top!